จะเป็นครั้งเดียว ที่... ฉันจะบันทึกเรื่องของพ่อ... ที่แท้จริง

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ในบ้านเช่า... เลขที่ 1/31 หมู่บ้านอมรพันธ์นคร
ฉันยืนอยู่บนชั้นสอง หน้าแทบชิด ติดกับ... บานหน้าต่างมุ้งลวด

จากระยะสายตาของฉัน
ถูกปรับ... ให้พยายามมองลงต่ำ... ไปทาง.. หน้าบ้าน

ชะเง้อเชิดคอ
เพื่อจะได้เห็นผู้ชายคนหนึ่ง.. ที่.. ฉันเรียกเค้าว่า.. พ่อ

มองอะไรไม่ค่อยถนัดนักหรอก 
สำหรับฉันเวลานั้น เพราะ.. ยังตัวเล็ก
แต่ที่.. จดจำได้ ก็คือ.. มีรถยนต์อยู่  1 คัน จอดเยื้องกันกับประตู
ไม่แน่ใจว่า.. จะใช่สีเขียวตองอ่อนหรือไม่..  ฉันรู้แค่ว่า.. รถคันนั้นมันเก่าจัง

พ่อ ถือ กระเป๋าอยู่ในมือสองใบ
ยืนอยู่ตรงประตูรถ คนละฝั่งกับทางด้านคนขับ

และ... พ่อ ยืนอยู่แบบนั้น
นิ่ง ...  นาน
.......
....
.

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

เสียงแม่หรือเปล่า.. ที่อยู่ทางด้านหลัง

ต้องใช่แม่ฉันแน่ล่ะ

เพราะ.. ยายจะไม่ขึ้นมาก้าวก่าย ในห้องนอนที่เป็นของเรา พ่อ แม่ ลูก
กับ... ประโยคที่ได้ยิน.. " พี่ลูกน้ำ.. หนู บาย.. บาย คุณพ่อซะสิ " 

ฉันน่าจะทำตามที่แม่ฉันบอก เพราะ.. ฉันรู้สึกคุ้นกรุ่น
ถึง... ตอนที่ตัวเองได้โบกไม้ โบกมือ.. เพื่อ.. บ๊าย.. บาย.. พ่อ

พ่อ เงยหน้าขึ้นมามองตรงจุดที่ฉันยืน.. ด้วยสายตานิ่ง.. นิ่ง
ก่อน... ที่พ่อจะขึ้นรถคันนั้นไป
 
ถ้าให้หลับตานึก
ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเหมือนจะกลับมาฉายชัดอยู่ในจิตใจ.. อีกครั้ง

* และ... ฉันกำลังหลับตา  ขออยู่แบบนี้.. สักพัก
ก่อนที่จะ... เริ่มต้น เพื่อพิมพ์บรรทัด... ต่อไป

อีกยาว

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า... พ่อของฉัน นั่งรถคันนั้น.. เพื่อไปไหน??
และ... ก็ไม่เคยรู้คำตอบเลยจนถึงเดี๋ยวนี้... แต่.. เหมือนจะเข้าใจได้เอง... จากสัญชาติญาณ
ว่า... ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่.. พ่อหิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน

ฉันไม่ค่อยได้ถามแม่
เกี่ยวกับเรื่องของพ่อเท่าไหร่นัก... ไม่ใช่ว่า.. ไม่เคยนะ... เคยอยู่มั้ง
เพียงแต่.. ฉันรู้สึกผูกพันกับแม่ และ... ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรเมื่อแม่.. ยังคงอยู่กับฉัน
หรือ.. บางที... อาจจะไม่ได้ใส่ใจ เพื่อรอคำตอบว่า.. พ่อไปไหน ทำไมถึงไม่อยู่กับเรา

แม่ยังพาฉันไปหาพ่อ
ที่.. เซ็นทรัลลาดพร้าว.. เป็นบางวันหลังเลิกเรียน
เพราะ.. พ่อ ยังคงขายขดลวดงานฝีมืออยู่หน้าร้านกิ๊ฟ...  ศิลปะประดิษฐ์จากปลายนิ้ว

ฉันยังจำได้ด้วยว่า.. ใกล้กันจะมีร้านกาแฟ ที่.. มีขนมปังสามเหลี่ยมขาย
ตอนเด็ก.. เด็ก... ฉันเรียก แซนวิส ว่า.. แบบนั้น

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

เกี่ยวกับผู้หญิงอีกคนที่พ่อพาฉันไปเจอ
ฉันมารู้ทีหลังว่า.. เป็นภรรยาใหม่ของพ่อ เธอขาว... สวย มีผมดำตรง ที่.. ยาวจนเกือบถึงเอว
พ่อ.. มักจะพาฉันไปหาผู้หญิงคนนี้.. ที่.. ร้านของเล่นที่เธอเป็นพนักงานอยู่

ทุกครั้ง... เธอจะหยิบตุ๊กตาบาร์บี้มาให้ฉันเล่นเสมอ
และ.. เธอก็จะเก็บเข้าชั้นวางทันที เมื่อพ่อของฉันเดินออกไป

ครั้งหนึ่ง.. ฉันกำลังเล่นตุ๊กตา
เธอกระชากออกจากมืออย่างแรง พร้อมกับหยิกที่แขนทั้งสองข้างของฉัน
พูดกัดฟัน แต่.. เหมือนจะดังในลำคอ  " มึงกลับไปหาพ่อมึงเลย.. ไป๊ "

*  แม้จะผ่านมาหลายสิบปี
แต่.. ประโยคนี้มันคงก้องดังในใจ
แล้วคนที่พูด.. ยังจำได้ไหม.. หรือว่า.. ลืมไปแล้ว??

.......
....
.

ฉันเจ็บ.. และ.. เดินร้องไห้กลับไปหาพ่อ
แต่... ไม่ได้พูดอะไรกับพ่อสักคำ รอแม่มาถึงได้บอกว่า.. เจออะไร
แรงของผู้ใหญ่มันคงมีน้ำหนักพอที่จะทำให้แขนของฉันมีรอยช้ำ เขียว.. เขียว แดง.. แดง

พ่อพูดกับแม่.. ไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนทำ และ บอกว่า.. ฉันคงทำตัวเอง
แม่โมโหมากที่.. พ่อไม่ยอมปกป้องฉัน

ถึงบรรทัดนี้.. คุณแม่รู้ไหมคะ.. ว่าหนูยังจำช่วงเวลานั้นได้
เราเดินไปด้วยกัน ก่อนที่พ่อจะเดินแยกไปอีกทาง เหลือหนูกับคุณแม่ 2 คน กำลังลงบันได
หนูกระโดดสองขาลงบันไดทีละขั้น... ละขั้น คุณแม่ยังดุหนูเลยว่า " อย่าทำอย่างงั้นสิ เดี๋ยวตกนะ "

* เรื่องนี้... เกิดขึ้นตอนที่ฉันอยู่ชั้นประถมปีที่ 1
ทำให้ฉันคิดเพิ่มเติมได้อีก 1 เรื่อง เก็บไว้เตือนตัวเอง และ สอนลูก.. ลูกในวันข้างหน้า
ว่า..... ไม่ควรล้อเล่นกับความรู้สึกของใคร ไม่ว่าจะด้วยการกระทำ หรือ คำพูด
กับ.. บางเรื่องราวที่คิดแค่ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป.. แต่.. มันจะสร้างแผลใจ เมื่ออีกฝ่ายได้จดจำ

แม่ย้ายบ้าน
พาฉันย้ายโรงเรียนด้วย.. และ.. ไม่เคยพาฉันไปหาพ่ออีก
ฉันเอง... ก็ไม่ได้เรียกร้องให้แม่พาไปหาพ่อด้วย... ไม่รู้ทำไม

พ่อ

ค่อย.. ค่อยหายไปจากความรู้สึกของฉัน
ทีละนิด
วันละนิด
จนถึงวันที่... แม่ของฉันต้องเดินทางไปต่างประเทศ

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันพยายามนึกถึงความทรงจำที่เกี่ยวกับพ่อ
เท่าที่ฉันพอจะจำได้.. ในระหว่างที่เราได้อยู่ด้วยกัน..  โดยไม่ต้องถามแม่ หรือ ใคร
นอกจาก.. กลิ่นธูปกำยาน ที่.. พ่อชอบจุดบ่อย.. บ่อย กับ.. ชุดสีขาวที่มีผ้าสไบเฉียงเวลาไหว้พระ

แล้วยังมีอะไรอีก

พ่อชอบเล่าเรื่องแปลก.. แปลกให้ฉันกับน้องฟัง เกี่ยวกับโลกหิมพานต์
เหมือนเป็นการเล่านิทาน แต่... นิทานส่วนใหญ่ของพ่อจะเกี่ยวกับวรรณคดีไทย
แต่.. ที่ติดอยู่ในความรู้สึก... ก็คงจะเป็นเรื่องที่พ่อเล่าว่า... มีต้นไม้ชนิดหนึ่งที่ออกผลเป็นมนุษย์
เรียกว่า... มักกะลีผล

* คำอธิบาย

มักกะลีผล

นารีผล หรือมักกะลีผล หรือมัคคะลีผล เป็นพืชวิเศษชนิดหนึ่ง
เกิดอยู่ในป่าหิมพานต์ ว่ากันว่า นารีผล ขั้วลูกอยู่ด้านบนศีรษะ มีรูปร่างเป็นหญิง
ผลสด รูปร่างสะโอดสะอง สมส่วน ผิวพรรณงดงาม ปานเทพธิดา

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันเล่าความทรงจำในวัยเด็กที่มี
ให้แม่ฟังในตอนโต... หลายต่อ... หลายเรื่อง
เพื่อจะถามแม่ว่าที่.. ฉันจำได้.. คือ.. ที่ไหนบ้าง
พ่อเคยพาฉันไปจังหวัดบ้านเกิดของท่าน 1 ครั้ง และ.. นั่นก็เป็นครั้งเดียวที่ฉันไป
จังหวัด... นครศรีธรรมราช

นอกจากกลิ่นคาวของ... โรงงานกุ้ง 
ยังจำได้ด้วยว่า.. ฉันนอนหลับไปโดยที่หมากฝรั่งยังค้างคาอยู่ในปาก ซึ่งมันทำให้เกือบติดคอ

อีกเรื่อง... ที่ฉันถามแม่.. คือ.. เรื่องโรงพิมพ์
แม่บอกฉันว่า.. นั่นจังหวัดนครนายก... ที่.. ได้ไปด้วยกัน
ฉันจำได้... ถึงเสียงเครื่องจักรพิมพ์งาน กลิ่นสีหมึก กลิ่นหอมของกระดาษ
ตอนเช้าต้องดื่มโอวัลติน และ... ยังเป็นฝีที่ก้นอีกด้วย

เล่าถึงตรงนี้ แม่หัวเราะ
ถามฉัน.. หนูจำได้ยังไง เพราะ.. ยังตัวเล็ก และ.. ตอนนั้น
ฉันก็เป็นฝีที่ก้นจริง.. จริง

ฉันเองก็ไม่รู้
ภาพความทรงจำบางเรื่องราวในวันเด็กของฉัน
บางครั้งมันชัดเจนมาก.. มากจนไม่คาดคิดเหมือนกันว่า.. ฉันจะจดจำได้ด้วยวัยเพียงแค่นั้น

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง    บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ช่วงที่ฉันอยู่กับยาย และ น้าชาย ตอนที่แม่ไม่อยู่
พ่อยังคงแวะเวียนมาหาฉัน กับ น้อง ที่โรงเรียนบ้าง แต่.. ไม่บ่อย
ของขวัญวันเกิดที่ได้จากพ่อตอนชั้นประถมปีที่ 3 เป็นเครื่องเล่นแผ่นเสียงจำลอง
ของตุ๊กตาบาร์บี้.. ฉันจำได้ดีว่า.. มันเป็นสีชมพู

พ่อเช่าพื้นที่ในร้านขายของเล่น... เพื่อเปิดร้านใหม่เป็นโต๊ะตั้งเล็ก.. เล็ก
ยังคงขายงานขดลวดงานฝีมืออยู่เหมือนเดิม.. ที่... ห้างอิมพีเรียล บางกะปิ

* ซึ่งตอนนั้น... บางกะปิ ยังไม่มีเดอะมอลล์ มีแค่ JC กับ อิมพีเรียลเท่านั้น
และ.. มันก็ไม่ได้เป็นห้างร้าง เหมือนอย่างปัจจุบันนี้

น้าชายเคยพาฉันไปหาพ่อ... แต่.. ไม่เจอ
เจอแต่ผู้หญิงคนเดิม.... แต่ความต่างตอนที่เจอกัน คือ.. เธอใส่ชุดคลุมท้อง
คงใกล้คลอดแล้วล่ะ... วันนั้น.. เธอบอกกับฉัน.. ในท้องเป็นลูกของพ่อ

และ.. พ่อเคยมาหาฉันกับน้องที่โรงเรียน ในวันหนึ่ง
เพื่อเอารูปน้องคนนี้ให้ดู..  จากกระเป๋าสตางค์สีดำของพ่อเอง

ระหว่างนั้น
ฉันจำได้ว่ามีแต่เรื่องย้ายบ้าน
ย้ายแล้วย้ายอีก... แม่มาบอกว่า.. นั่นเป็นความต้องการของแม่
ที่... ไม่ต้องการให้พ่อรู้ว่า.. ฉัน กับ น้อง อยู่ที่ไหน

ชั้นประถมปีที่ 5  ฉันได้พบแม่อีกครั้ง.. ได้พบกับพ่อบุญธรรมเป็นครั้งแรก
และ.. ได้ไปเจอกับพ่อในรอบหลายปี.. ฉันมารู้จากที่แม่เล่าตอนหลัง.. ถึงเหตุผลที่แม่ต้องไปเจอพ่อ
เพราะ... แม่ต้องการเป็นแม่ที่ดูแลลูก.. ลูก แต่เพียงผู้เดียว ทั้งทางกฏหมาย และ โดยชอบธรรม

และ.. นั่นเป็นครั้งสุดท้าย.. ที่.. ฉันได้เจอ กับ.. พ่อ

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง    บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

บันทึกน่าจะจบ เพียงเท่านี้... แต่ก็เปล่า
มันมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น.. ในครอบครัวของฉัน
ซึ่งเป็นผลจากการกระทำที่พ่อเคยทำไว้ในอดีต

ฉันขอเว้นช่องว่างเอาไว้... เพื่อ.. ไม่ให้กระทบกระเทือนใคร
คนที่เข้มแข็งที่สุด ยืนหยัด ผ่านมาได้อย่างมีสติเพียงลำพัง.. ก็.. คือ.. แม่
และ.. มันทำให้ฉันรักแม่ของฉันมากขึ้น

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา... แม่ไม่เคยสอน หรือ.. บอกให้ฉันเกลียดพ่อ
แม่บอกฉันว่า... " พ่อของหนูอาจจะไม่ใช่พ่อที่ดี แต่.. คุณพ่อไม่ใช่คนไม่ดีนะลูก "

ฉันไม่เคยรู้ว่า.. ชีวิตของพ่อเป็นอย่างไรบ้าง  พ่อของฉันอยู่ที่ไหน
ครั้งหนึ่ง.. ตอนที่ฉันเรียนอยู่ศพน... ฉันขึ้นไปกินข้าวที่ฟ๊าดฟู๊ดชั้น 4 เดอะมอลล์
ตามทางจะมีภาพวาดงานศิลปะอยู่มากมาย.. ฉันบังเอิญไปเจอรูปหนึ่ง.. เป็นภาพวาดด้วยสีน้ำมัน
เป็นรูปของ...ท่านเจ้าคุณนรฯ ( พระภิกษุพระยานรรัตนราชมานิต )

และ.. ลายเซ็นด้านขวามือ เป็นชื่อจริงของพ่อ
ฉันมั่นใจว่าต้องเป็นภาพวาดของพ่อฉันแน่.. แน่

ฉันพยายามไปเดินแถวนั้นบ่อยมาก เผื่อจะได้เจอ แต่... ไม่เคยเจอ
ได้แต่ถามผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแลร้านตรงนั้น.. เค้าบอกเพียงแค่ว่า.. เป็นงานเขียนที่มีคนมาฝากเอาไว้
จนวันหนึ่ง... ภาพวาดนั้น... ก็... หายไป

เพื่อนยังแซวฉันเกือบทุกครั้ง
เวลาที่ฉันเดินขึ้นไปตรงส่วนนี้ เพื่อหวังจะพบพ่อ 
ว่า

" ไหนอะ.. พ่อมึง กูไม่เห็นมี "

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันได้มีโอกาสได้คุยกับพ่ออีกครั้ง ทางโทรศัพท์
เมื่อก่อนวันเกิดอายุ 23 ปีของตัวเอง พ่ออวยพรวันเกิดให้ฉันในปีนั้น

ถึงแม้... ฉันไม่รู้สึกผูกพันกับพ่อ
แต่.. ฉันรู้สึกดีใจเหลือเกิน ที่... พ่อไม่ได้ลืมวันเกิดของฉัน
ดีใจตรงที่พ่อเป็นคนพูดออกมาก่อนที่ฉันจะบอกว่า... ใกล้จะถึงวันเกิดแล้วนะ

ฉันบอกข่าวดีกับพ่อว่า.. ฉันกำลังจะแต่งงาน
พ่อบอกกับฉัน... ตอนนี้พ่อย้ายมาอยู่ที่เชียงราย.. นั่นคงเป็นคำตอบว่า.. พ่อมาร่วมงานฉันไม่ได้
จากนั้น.. ฉันก็ยื่นสายโทรศัพท์ให้แม่
( นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้คุยกับพ่อ )

ระยะเวลาดำเนินไปเรื่อย.. เรื่อย
จนกระทั่งฉันท้องลูกชายคนแรกได้ 7 เดือน
ฉันได้รับโทรศัพท์.. จากน้าสะใภ้ โทรมาบอกเรื่อง.. พ่อ

ยายเป็นคนรับก่อนถึงได้ยื่นสายมาให้ฉัน
ปลายสายบอกกับฉันว่า... " ลูกน้ำ.. คุณพ่อหนูเสียแล้วนะ "

ความรู้สึกบอกไม่ถูก.. คล้ายกับโดนของหนักปะทะอกเข้าอย่างจัง
ฉันไม่เคยคิดถึงพ่อ แต่.. พอรู้ว่าพ่อจากไป น้ำตามันไหลออกมาจากไหนไม่รู้
มันออกมาเอง และ.. ยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น ร้องจนตัวสั่น จนสามีต้องเข้ามาโอบเอาไว้

ทำไม.. ฉันถึงได้รู้สึกเสียใจได้ขนาดนี้ล่ะ ... ทำไม
( พ่อ.. เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง )

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันได้คุยกับผู้หญิงคนเดิม... เรื่องงานศพของพ่อ

และ... ฉันเลือกที่จะไม่ไป ด้วยเหตุผลหลายอย่าง
กรุงเทพฯ - เชียงราย ไม่ใกล้เลยสำหรับฉันที่.. ระยะครรภ์ขนาดนี้
แต่.. ค่าขนมของฉันทั้งเดือน กับ.. เงินที่แม่ส่งมา ฉันส่งไปช่วยงานศพพ่อทั้งหมด
พร้อมกับ.. ฝากผู้หญิงคนนั้น.. ใส่ดอกไม้จันทร์ แทนฉัน แทนแม่ และ น้อง ในวันเผาด้วย
ซึ่งฉันไม่ได้อยากรู้หรอกว่า.. เธอได้จัดการให้ฉันไหม

ฉันได้คุยกับเธออีกหลายครั้ง..  เรื่องสมบัติของพ่อ
เธอถามฉันว่า... " คงไม่อยากได้อะไรของพ่อใช่ไหม " พ่อมีรถ กับ เงินฝากในบัญชี
ฉันตอบเธอไป.. ฉันไม่เคยอยากได้อะไรเลย และ.. ฉันก็ตอบทนายที่โทรมาคุยกับฉันไปแบบนั้น

* สิ่งที่พ่อสร้างไว้.. ไม่ใช่เพื่อฉัน... ฉันไม่เอา

ได้มีโอกาสได้คุยกับน้องช้าง
น้องชายต่างมารดา เป็นครั้งแรก ในเรื่องของการให้กำลังใจ
ฉันรู้ตัวเองดีนะว่า.. ฉันรู้สึกถึงการสูญเสียมากเหมือนกัน แต่.. สำหรับน้องคงมากกว่า
เพราะ.. อย่างน้อย... ก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับพ่อมากกว่าฉัน

ฉันสัญญาว่า.. เราคงได้เจอกันสักวัน.. ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
และ... ฉันตั้งใจไว้แบบนั้นจริง.. จริง.. ฉันจะไปเจอ.. ฉันจะไปเชียงราย

ก่อนจะวางสายไป.. น้องได้ยื่นสายโทรศัพท์ให้กับผู้หญิงคนนั้นอีกรอบ
เธอบอกขอบคุณฉันกับแม่.. และ.. ถามว่า... หนูอยากได้รูปถ่ายของพ่อไหม ที่นี่มีเยอะ
ฉันปฏิเสธ.. เพราะ.. ฉันมีแล้ว..  รูปของพ่อกับฉัน

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

* เป็นภาพเดียวที่ฉันมี.. ที่แม่ไม่เคยทิ้ง เพราะ.. ในรูปมีฉันอยู่นั่นเอง

 

หลายวันก่อน
แม่ได้เล่าเรื่องของพ่อ.. ประวัติคุณปู่ - คุณย่าให้ฟัง.. อีกรอบ
เป็นชีวิตจริง.. ที่.. เกิดขึ้นคล้ายจะเหมือนนิยาย แต่.. น่าฟัง

และ.. ฉันฟังอย่างตั้งอก.. ตั้งใจ

ฉันไม่รู้จักใครเลยทางฝั่งพ่อ
แต่.. พ่อเคยพาฉันไปเยี่ยมย่าทวด 1 ครั้ง ที่โรงพยาบาลภูมิพล... เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก.. เด็ก
ฉันไม่เห็นใบหน้าของท่าน.. เพราะ.. ท่านหันหลังให้ฉันตลอด ไม่มองฉันเลย

นอกนั้น... ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้า
แม่เคยบอกฉันหลายครั้ง.. ถ้าหนูอยากเจอแม่จะพาไปเจอ

ย่าของฉันชื่อละมูล
เสียชีวิตด้วยการยิงตัวเองตัดขั้วหัวใจ เพราะ.. น้อยใจกับคำพูดของคุณปู่
ไม่นาน... คุณปู่ก็ตรอมใจเสียชีวิตตามคุณย่าไป  พ่อของฉันเลยอยู่ในความดูแลของน้า
ที่... เป็นน้องสาวของคุณย่าอีกที

พ่อมีพี่น้องสองคน.. พ่อเป็นคนโต
พ่อเป็นคนหนึ่ง.. ที่มีความสามารถ มีฝีมือในเรื่องของงานศิลปะอย่างแท้จริง
พ่อเรียนวิทยาลัยช่างศิลป์ และ.. จบศิลปากรณ์ คณะ.. จิตรกรรม

ผลงานสำคัญของพ่อ
คือ.. การวาดภาพลาดรดน้ำ รอบซุ้ม.. ประตูหน้าต่าง พระอุโบสถของวัดเทพศิรินทราวาส
ซึ่งเป็นวัดที่พ่อบวชอยู่หลายปี..  ใต้ประตูโบสถ์ มีสลักชื่อ.. นามสกุล ของพ่อฉันเอาไว้

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง    บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันมีความตั้งใจอยากจะเจอพ่ออีกสักครั้ง
แต่.. การจากตายของพ่อ..  มันทำให้ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลง

ฉันไม่โกรธพ่อที่ไม่ได้อยู่กับฉัน ไม่คิดจะตำหนิทุกเรื่องที่พ่อทำ
แต่.. ถ้าจะให้ฉันบอกพ่อว่า.. " รัก " เกรงว่า.. มันจะไม่ได้มาจากความรู้สึกข้างใน

พ่อ... คงไม่มีวันได้อ่านบันทึกนี้แล้ว
แต่... ด้วยจิตวิญญาณ...  ฉันขอส่งสารอธิฐานจิต.. เพื่อให้พ่อได้รับรู้

" หนูไม่เคยเกลียดพ่อเลย... ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว
และ.. ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกสาวของพ่อ.. กับ.. แม่ นะคะ "

เป็นครั้งแรก
ที่ฉันค้นหาชื่อของน้องสาวคุณย่า ทาง google
หลังจากที่ได้ยินจากปากของแม่ มานาน แล้วฉันก็เจอ
เป็นครั้งแรกเช่นกันที่... ฉันได้เห็นรูปถ่ายของท่าน.. ผ่านตาทางหน้าจอคอมพิวเตอร์

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

" รอย โรจนานนท์ "

ได้แต่ยิ้ม ไปกับงานเขียน.. เรื่องแปล หลายเล่มของท่าน
เพราะ.. ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า... ท่านจะเป็นคน.. คนเดียวกัน

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ฉันไม่กล้าเรียกเธอว่า.. ย่า อย่างเต็มปาก
แต่.. ขอเก็บเป็นความภาคภูมิใจอยู่ไกล.. ไกล... แบบนี้... และ...  ตลอดไป

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

เสียงสะอื้น
เด็กน้อย
ชะเง้อคอย.. ร้องเรียกหา
พ่ออยู่ไหน
ทำไม.. ไม่มา
ทิ้งลูกไว้... ให้เหว่ว้า
น้อยใจ

เพ้อ
ถึงวัน.. ก่อนเก่า
พ่อเคย
ลูบหัวเบา.. เบา ยังจำได้
อ้อมกอดพ่อ... อบอุ่น
อย่างไร??
เสียใจ
ที่... ลูกรับรู้
อยู่ได้... ไม่นาน

ผ่านวัน.. ตามวัย
วัยรุ่นจนเติบใหญ่.. น่าสงสาร
" ลูกไม่มีพ่อ "
ถูกเลียนล้อ มานาน
อัดอั้น
กดดัน .. ทรมาน
จิตใจ

เด็กน้อย
รำร่อง.. เรียกหา
พ่อไม่มา
พ่อหนู.. อยู่ไหน
ใครแย่ง
อ้อมกอดพ่อไป
อยากได้... สิทธิ์นั้น... ลูกคืน
.......
....
.


กลอนนี้แต่งไว้ เมื่อ..  21 มกราคม 2004  จากไดอารี่เล่มเก่า
เป็นกลอนเดียวที่.. ฉันแต่งให้กับพ่อของฉัน และ.. ฉันแต่งต่อไป.. ไม่ได้อีกแล้ว

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

ภาพในไดวันนี้
เป็นภาพวาดของพ่อจากม้วนงานที่แม่เก็บเอาไว้.. เท่ากับอายุของฉัน

* แรงบันดาลใจให้อยากบันทึกเรื่องพ่อ... คือ... คุณแม่
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา.. ในร้านเนื้อย่าง... ขณะที่เนื้อกำลังจะเข้าปาก
คุณแม่บอกฉันด้วยสีหน้ามู่ทู่ว่า... " ลูกน้ำรู้ไหม.. หนูน่ะหน้าเหมือนคุณพ่อม๊าก.. มาก "

ยิ้ม.. คิดกับตัวเองในใจ ยังไงฉันก็หล่อเหมือนพ่อล่ะนะ

:)

พ่อ... น่าจะมีชีวิตอย่างสุขสบาย แต่.. พ่อก็เลือกทางเดินของตัวเอง
ฉันหวังว่า.. พ่อ คงจะมีความสุขในบั้นปลายช่วงสุดท้ายของพ่อ.. กับ.. คนที่พ่อเลือก
แม้.. บางที.. ฉันอยากถามพ่อว่า... ท่านลืมลูกสาวคนนี้ไปแล้วหรือยัง

ฉันไม่ต้องการคำตอบ

เพราะ.. ฉันคิดต่อไป.. พ่อยังมีอะไร
ที่... ไม่ได้บอกกับฉัน.. เหมือนกันไหม.. เท่านั้นเอง

จบบันทึก

จากลูกสาวพ่อติ๊ก... เพิ่มวิทย์ พันธ์ศรี

.......
....
.

รายละเอียดจุกจิกที่เหลือ.. ที่มี.. ขอเก็บไว้ในใจ

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

• วันพ่อปีนี้ •
 
บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง
 
ตอนสาย... สายของวัน ฉันนั่งเปิดไดอารี่เล่มเดิม และ ย้อนกลับไปอ่านบันทึกนี้
ที่... เคยบันทึกถึงพ่อเอาไว้เมื่อปีที่แล้ว... รู้สึกรักภาษาเขียนแบบนี้ของตัวเองจัง
 
ยังมีเหตุการณ์หนึ่งที่... ไม่เคยคิดถึง
นั่นคือ • คำพูดของพ่อ ที่... ได้คุยกันครั้งสุดท้ายทางโทรศัพท์ ผ่านเข้ามาในความรู้สึก
กับ... ประโยคที่พ่อได้บอกฉันว่า  " ...................... "  ซึ่งในตอนนั้น.... ฉันได้แต่หัวเราะ
 
• ก็... ไม่คิดมาก่อนเหมือนกัน
ว่า... สิ่งที่ท่านเตือน มันจะเกิดขึ้น... จริง... จริง“
 
บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง
 
ฉันยิ้ม
ให้กับ... บันทึกเก่าของตัวเอง... อีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่... ต่างไป
ในโลกใบนี้... ยังมีอะไรอีกมากมาย... ที่... ฉันต้องเรียนรู้ต่อไป... อีกนาน

ถึงแม้... ตัวฉันเองจะไม่มีความทรงจำที่สวยงาม... ในเรื่องของพ่อแท้... แท้.. ผู้ให้กำเนิด
แต่... ชีวิตที่ผ่านมาของฉัน  ก็...ยังมีความทรงจำดี... ดี ผ่านเข้ามาให้ได้... รู้จัก
 
• ขอบคุณพ่อติ๊ก ที่... ตั้งใจให้ลูกสาวคนนี้... ได้เกิดมา
ขอบคุณแม่ ที่... ให้ชีวิต และ... ดูแลลูกดื้อ... ดื้อ คนนี้... เพียงลำพัง
อย่างน้อย... การที่ครอบครัวไม่สมบูรณ์เหมือนอย่างใคร
 
ก็... ทำให้ได้รู้อีกอย่างหนึ่ง
นั่นก็คือ...  รักของแม่ ก็... แน่พอ
 

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

กับ... " พ่อบุญธรรม " ทั้งสองคน
ฉันถือเป็น... ผู้มีพระคุณ ที่... มา " เติมเต็ม " ทำให้ฉันได้มีวันนี้
ขอบคุณจากหัวใจ กับทุกสิ่ง... ทุกอย่างที่ท่านได้ทำเพื่อเรา... อย่างเสมอต้นเสมอปลาย

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

บันทึกที่11 • หน้านี้ของพ่อ อีกครั้ง

สำหรับลูก... ทั้งสอง
พวกเค้า... จะต้องไม่เหมือนกับฉัน
เพราะ.... ต่อไปจากนี้.... ฉันจะทำให้พวกเค้ารู้ว่า... ชีวิตของเค้าในทุก... ทุกวัน
ที่มีฉัน มีคุณตา... คุณยาย  ก็... สามารถมีความทรงจำที่สวยงามได้... ไม่ต่างจากคนอื่น... อื่น
 
ฉันก็...คงไม่สอนลูก... ลูก ให้เกลียดใครบางคน เหมือนอย่างที่แม่ฉันทำ
แต่... ถ้าในวันหนึ่ง.... ลูก... ลูกจะไม่รู้สึกผูกพัน กับ... คนที่คิดว่าทำให้พวกเค้าเกิดมา
ขอให้เป็นเรื่องความรู้สึก... ของพวกเค้าเอง“
 
คำพูดของลูกสาว
ในวัย 2 ขวบ 3 เดือน  " ......... อีไน้  หม่าม๊า อาเกะ "
ฉันคงไม่ต้องแปล....... ประโยคนี้... ลงหน้าบันทึก
 
ส่วนคำพูดลูกชายในวัย 3 ขวบ 7 เดือน ยิ่งขอไม่พิมพ์ใหญ่เลย
เพราะ... มันไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่
 
แต่... อย่างน้อย มันก็ทำให้ฉันรู้ว่า.... ลูกรู้ และ... พร้อมจะอยู่เคียงข้างกับฉัน
 
แค่นี้....... แม่ก็มีกำลังใจแล้ว....  ลูกเอ๋ย
 
 

 

     Share

<< บันทึก10 • มุมของเราบันทึก12 • เลิกแล้วค่ะ >>

Posted on Sat 6 Dec 2008 5:20

               
thanks for sharing na Nam..i remember i read it before but happy to read it again ;)
you are lucky to have got good fathers na ;)
and should be proud to be a daughter of the artist too ;)
i love the way you wrote you can be a writer na ;)
ann   
Mon 8 Dec 2008 21:18 [4]

น้ำหน้าเหมือนพ่อมากจริงๆ แหละ โขกกันออกมาเลยอ่า
เอ๋   
Mon 8 Dec 2008 12:51 [3]

คุณน้ำเป็นคนเขียนอะไรน่าอ่านมากๆ คุณน่าจะจับงานเขียน
เราว่าคุณได้เลือดศิลปะมาจากคุณพ่อด้วยแน่ๆ
จริงๆเราติดตามคุณมาจากไดใหญ่เล็ก และก็ตามมาอ่านที่นี่ไม่เคยพลาด
ไดอารี่ของคุณ มีทุกรสชาติ ให้ทั้งรอยยิ้มและน้ำตา แต่วันนี้นอกจากน้ำตาเราได้ความรู้สึกดีๆเข้ามาในหัวใจมากมาย
ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่คุณมอบให้เรา
wee-euay   
Sat 6 Dec 2008 13:50 [2]

khunmae like this page.
khunpor Tik ie ie
gambatte ne heeee
khunmae   
Fri 5 Dec 2008 13:03 [1]


Calendar
Favourite
คุณแม่
พี่น้อง
ผึ้ง..น้องเปรม
แอน
พี่จิ
พี่ส้ม
ชมพูบานอุ่น
ยิ้มไปกับอังปัง
เจี๊ยบ
น้องนก
พี่ปู.. มนพรีม
พี่โอ.. banana
พี่นิ้งค์.. น้องมอมแมม
แม่จูน.. น้องไททั่น
พี่ปุก.. คุณแม่3น้อง
พี่กบ.. น้องกี้.. กริฟฟริน
พี่โดม.. น้องเฟอร์.. มาร์ตี้
พี่แหม่ม.. น้องเอมี่
พี่นุ่น.. น้องปริม.. ปัน
น้องอันดา
อุ๊.. หลานกีต้าร์
พี่นุช.. น้องนาคยอง
พี่เอื้อย
พี่หนุ่ย.. น้องโฟกัส
น้องพราว
หวาน.. น้องแซมมี่
พี่เอ๋.. น้องบัวบัว
น้องคนโปรด
น้องต้นไทร
พี่บุ๋ม.. น้องคิว
พี่เอียด.. 2 น้อง
น้องแพทน้อย
น้องเอลิน่า
น้องตาหวาน
พี่มด
พี่หลิว
พี่เอ๊ะ
พี่รี
พี่หยง
พี่เกศแก้ว
นู๋โบว์
คุณอุ้ม
คุณตาล.. คุณเหน่ง
หมูน้อย 100g
น้องข้าวปั้น.. หญิง
น้องข้าวปั้น.. ชาย
น้องนีน่า
บ้านสองผัก
คุณวี
ยัยGib
พี่มาดี
น้องโอ๋
ann
อุ๋ม
เอ๋
ปอ
พี่ขิม
นก
Sponsors






The best template from http://www.oblog.cn